جهت مشاهده مطالب روی ادامه مطلب کلیک فرمائید


اسلام به مسئله سلامت و قدرت جسم و جان اهمیت خاصی می دهد تا آن جا که بر این باور  است که رهبران اسلام باید در سلامت جسم، اعتدال خلقت و قدرت علم و معنویت سرآمد  دیگران باشند. رسول گرامی اسلام(ص) می فرماید: به سرگرمی و بازی بپردازید، زیرا  دوست ندارم که دردین شما خشکی و خشونت دیده شود.

ائمه معصومین با این که تحت نظر شدید بودند ولی گاه گاهی قدرت علمی و احیاناً قدرت  و مهارت جسمی خود را در تیراندازی و اسب دوانی به نمایش می گذاشتند و اعجاب و تحسین  حاضران را برمی انگیختند. امام علی(ع) در مسابقات کشتی، پشت تمام اقران خود را به  زمین می زد.

رسول خدا(ص) نیز گاهی در مسابقات اسب سواری و شتر دوانی شرکت می کردند. بعضی اوقات  از رسول خدا(ص) تقاضا می شد که در یک مسابقه، داور باشند و حضرت آن را می پذیرفتند.

پیامبر گرامی اسلام(ص) دستور اکید داده اند که کودکان را رها سازید تا هفت سال بازی  کنند.

پیامبر(ص) فرمود: هرکس در کنارش کودکی باشد لازم است با او کودکی کند (با او هم  زبان و هم بازی شود).

چون که با کودک سر و کارت فتاد

پس زبان کودکی باید گشاد

ورزش در ادیان الهی، ریشه تاریخی دارد. برادران یوسف برای بردن او به پدر گفتند: او  را با ما بفرست تا بگردد و بازی کند. در سیره پیامبر است که با امام حسن و امام  حسین(علیهم السلام) بازی می کردند; آن ها را روی دوش خود سوار می کردند و به کشتی  گرفتن تشویقشان می نمودند.5

در فقه اسلامی بحثی با عنوان (سَبق و رِمایه) مطرح شده است، که یکی از مسائل آن،  مسئله شرط بندی در مسابقات است. می فرمایند: شرط بندی با پول در مسابقات اسب دوانی،  تیراندازی و شمشیربازی جایز است. پیامبر(ص) فرمود: در هیچ مسابقه ای شرط بندی پولی  جایز نیست مگر در تیراندازی، شمشیربازی، پرتاب نیزه، شتردوانی و حتی مسابقه با فیل  و کلیه حیوانات سم دار.

از این نکته نباید غفلت کرد که ورزش فقط منحصر در ورزش های رایج و معمول امروزی  نیست، بلکه کشاورزی، آهنگری، درخت کاری… نیز از ورزش هایی هستند که به عضلات بدن  استحکام می بخشند. به واقع هرکار مشروعی که به قوت جسم و قدرت روح منتهی شود، ورزش  است.

به مسئله سلامت و قدرت جسم و جان اهمیت خاصی می دهد تا آن جا که بر این باور  است که رهبران اسلام باید در سلامت جسم، اعتدال خلقت و قدرت علم و معنویت سرآمد  دیگران باشند. رسول گرامی اسلام(ص) می فرماید: به سرگرمی و بازی بپردازید، زیرا  دوست ندارم که دردین شما خشکی و خشونت دیده شود.

ائمه معصومین با این که تحت نظر شدید بودند ولی گاه گاهی قدرت علمی و احیاناً قدرت  و مهارت جسمی خود را در تیراندازی و اسب دوانی به نمایش می گذاشتند و اعجاب و تحسین  حاضران را برمی انگیختند. امام علی(ع) در مسابقات کشتی، پشت تمام اقران خود را به  زمین می زد.

رسول خدا(ص) نیز گاهی در مسابقات اسب سواری و شتر دوانی شرکت می کردند. بعضی اوقات  از رسول خدا(ص) تقاضا می شد که در یک مسابقه، داور باشند و حضرت آن را می پذیرفتند.

پیامبر گرامی اسلام(ص) دستور اکید داده اند که کودکان را رها سازید تا هفت سال بازی  کنند.

پیامبر(ص) فرمود: هرکس در کنارش کودکی باشد لازم است با او کودکی کند (با او هم  زبان و هم بازی شود).

چون که با کودک سر و کارت فتاد

پس زبان کودکی باید گشاد

ورزش در ادیان الهی، ریشه تاریخی دارد. برادران یوسف برای بردن او به پدر گفتند: او  را با ما بفرست تا بگردد و بازی کند. در سیره پیامبر است که با امام حسن و امام  حسین(علیهم السلام) بازی می کردند; آن ها را روی دوش خود سوار می کردند و به کشتی  گرفتن تشویقشان می نمودند.5

هدف از ورزش چیست؟

در اسلام هدف از ورزش، جمع مال و ثروت و کسب وجهه و شهرت نیست; بلکه وسیله ای برای  بهتر عبادت کردن و خدمت بهینه به خلق است. در دعای کمیل می خوانیم: ((قوّ علی خدمتک  جوارحی; بار پروردگار، اعضا و جوارحم را برای خدمت به تو نیرومند گردان) و یا در  دعای روز چهارم ماه مبارک رمضان می خوانیم: (اللهم قوّنی فیه علی اقامة امرک; خدای، در این روز مرا برای اقامه فرمانت نیرومند گردان). بدون تردید تقویت جسم،  بدون تمرین و ورزش ممکن نیست. در واقع ما از خدا توفیق ورزش کردن می طلبیم.

با وجود این که ورزش کردن دارای محاسن و امتیازات فراوانی است، اما این نکته را  نباید از ذهن دور نگه داشت که اگر ورزش با اخلاق و اعتدال همراه نباشد، نتیجه  مطلوبی را باز پس نخواهد داد. هم چنان که دین اسلام، دین اعتدال است، به اعتدال در  همه امور نیز سفارش کرده است. ورزش کاران باستانی کار دیروز و امروز همواره در خط  اعتدال قرار داشته و دارند. فرهنگ حاکم بر این ورزش، فرهنگ علوی است. نام خدا و یاد  خدا، رعایت آداب ویژه باستانی و نیز رعایت اخلاق اسلامی از ویژگی های بارز این رشته ورزشی است. در این ورزش، پیش کسوتان تقدم دارند و نوآموزان و جوانان مورد احترام می  باشند. روحیه قهرمانی در تمام حرکات آنان مشهود است. آنان همواره یار مظلومان و خصم  ستم گران بوده اند.

داستان (پوریای ولی) نمونه ای مشهور و معروف است. وی برای کشتی گرفتن به شهری اعزام  شد. ابتدا به مسجد جامع شهر رفت و نماز اول وقت را خواند. هنگام خارج شدن از مسجد  پیره زنی التماس دعا می گوید، اما خیلی هیجان زده بود. پوریای ولی می پرسد: مادر،  خیلی نگرانی! می گوید: بله، پسرم پهلوان این شهر است، شنیده ام پهلوان دیگری آمده  مسابقه بگذارد; اگر در کشتی شکست بخورد من بیچاره می شوم، زیرا از دختری خواستگاری  کرده ایم اما آنان گفته اند: به شرطی دختر می دهیم که پسرت در این مسابقه پیروز  شود. وانگهی تنها نان آور من است. پوریا می گوید: مادر مطمئن باش که پسرت پیروز می  شود. وقتی وارد گود شد پس از مدتی گلاویز شدن، تصمیم می گیرد شکست را بپذیرد و به  این طریق مادر پیر را از نگرانی نجات داد.